Sign in Subscribe

Ece Balekoğlu

Beğeni arzusunun gölgesinde siyaset

Beğeni arzusunun gölgesinde siyaset

Sosyal medyanın, özellikle internet çağında doğan kuşakları beden ve akıl sağlığı açısından nasıl etkilediğini uzun süredir konuşup tartışıyoruz. “Güzel görün, iyi mekanlara git, pahalı kıyafetler giy ve hepsini paylaş" döngüsünden çıkmak giderek zorlaşıyor, bu döngü her geçen gün daha büyük kalabalıkları cezbediyor. Beğeni, sözde bir sınıf atlama aracı olarak

THE BANSHEES OF INISHERIN (Martin McDonagh, 2022)

Emekle kurulan bağlar: Dostluğu savunmak

Kapitalizmin sürekli tüketmeyi salık veren doğasının romantik ilişkileri nasıl kökünden değiştirdiğini daha önce uzun uzun konuşmuştuk. Ancak tarih boyunca bir türlü yeterince magazinsel bir başlık olamayan dostluğa (makus talihiyle doğru orantılı olarak) pek değinmedik. İkili ilişkilerin dostluk formu ancak aşkla bir arada düşünüldüğünde kendine bir tartışma gündemi edinebildi. Mesela dostlarımıza

Burhan Altıntop kötü biri mi?

Burhan Altıntop kötü biri mi?

Yakın zamanda Twitter’da 90 kuşağının Avrupa Yakası’nı, 2000 sonrası kuşağın da Yalan Dünya’yı özlemle izlediğinden konu açılmıştı. Memleket gerçekliğine biri on, diğeri yirmi sene uzak olan bu diziler, her kesimden tanıdık karakterleriyle Türkiye’nin “nispeten” şimdikinden daha yaşanabilir bir halinin hatırası işlevini görüyor. Her kuşağın kendinden on

New York, 31 Aralık 1959. Fotoğraf: Henri Cartier-Bresson, Magnum Photos.

Romantik ilişkilerde "uzmanlaşmak"

Son yıllarda akıl vermeyi meşrulaştırmanın muazzam bir kılıfı oldu “danışman” kelimesi. Danışmanlığın bir okulu, kitabı, kuralı yok. Size danışan birileri olduğu müddetçe danışman olabilirsiniz. Hiçbir kontrole tabi olmadan, söylediğinizin mesuliyetini almak zorunda kalmadan… Üstelik aklınıza gelebilecek her konuda, hiçbir sınır yok. Bu işle ne kadar ünlü olacağınız da ne kadar

“Senaryon için yap”

“Senaryon için yap”

Bu aralar özellikle 20’li yaşlarının başındakilerin Twitter ve TikTok’ta sıkça kullandıkları bir ifadeyle karşılaşıyorum: “do it for the plot” ya da uygun Türkçe karşılığıyla “senaryon için yap”. Kişiyi “ana karakter”, yaşamı da bir “ekran anlatısı” olarak gören bu anlayış, bize durumları ve olayları birer film sahnesi gibi algılamamızı

İki şehrin arasında

İki şehrin arasında

“Ankara’nın en güzel yanı İstanbul’a dönmek” midir? Sanmıyorum. Peki, öyleyse bu aşkla, şarkılarla, siyasetle aşınmış yoldan bakınca, bu iki şehrin arasında sürekli tekrarlanan çekişmenin ardında ne var? Ankara’yı “gri”, İstanbul’u “kaotik” olmakla suçlayan dilin ötesine geçelim. Şehirler bize neden başka hissettirir? Bir şehri neden severiz? Neden

Şiir nereye kayboldu?

Şiir nereye kayboldu?

Şiirden bahsederken aklınızda canlanan sahne orta yaşlı, bekar, orta sınıf bir erkeğin rakı masasında otururken size epey anlamsız gelen uzunca bir monologla kendi zekasını kanıtlamaya çalışan özgüveniyse, belli ki ataerkil toplum size de bir özür borçlu. Şiiri “cringe” bulan, bir mizah malzemesi haline getiren, hem estetikten hem de toplumsallıktan uzak