Sign in Subscribe

vesaire

Türkiye’nin arabesk sancıları

Türkiye’nin arabesk sancıları

Arabeskin “babalarından” sayılan Ferdi Tayfur’un vefatı, arabeske ve temsil ettiği anlamlara dair eski tartışmaları yeniden alevlendirdi. Bu hevesin arkasında arabeskin sahiden de çok katmanlı bir tartışma sürdürülebilecek olması yatıyor. Ancak konunun neresinden tutarsanız tutun, arabesk şarkılarda yankılanan “kader” temalı sözler, Türkiye’nin modernleşme süreci, kırdan kente göç tartışmaları ve

Şarkılarımız varoşlarda sokaklara çıkmalıdır

Şarkılarımız varoşlarda sokaklara çıkmalıdır

Ferdi Tayfur’un vefat haberinin ardından arabesk kültürünün topluma etkilerinin ne olduğu sosyal medyada ateşli tartışmalara konu oldu. Arabesk konusunda “kadercilik” ve “çilecilik” gibi kavramlara yaslanarak “insanın böcekleşmesinden ibaret” diyen de oldu, arabeskin yoksulların ortaya koyduğu bir tavır olduğunu iddia eden de. Görmezden gelinebilecek bir sığlıkta süren bu tartışma bende

Şiddetin yalnızca tanığı mıyız?

Şiddetin yalnızca tanığı mıyız?

Shirley Jackson’ın “The Lottery” (Piyango) adlı meşhur öyküsünü okuyanlarınız olmuştur (henüz okumamış olanlara bu vesileyle tavsiye etmiş olayım). Yazar, bu çarpıcı öyküsünde bir yaz günü köyün birinde yapılan piyango etkinliğini anlatır. Bu etkinliği diğerlerinden ayıran önemli bir fark vardır: etkinliğin “ödülü” ölümdür. Her sene aynı tarihlerde köy halkı piyango

“Gece karanlıktan korkarsan, bu kenti ateşe veririz”

“Gece karanlıktan korkarsan, bu kenti ateşe veririz”

İçimizi yakan, kavuran, bırakın başımıza gelmesini sadece haberini okuduğumuzda bile paramparça olduğumuz birçok olaya tanıklık ettiğimiz bir seneyi daha geride bıraktık. Yıllar bir bir devrilirken her defasında daha fazla acıyla karşı karşıya kalmak, çaresizlik hissinin bütün topluma yayılması, bırakın çözüm sunmayı mevcut karanlığı bile okumaktan aciz bir muhalif blok arasında

Hâlâ söylenip duruyoruz

Hâlâ söylenip duruyoruz

Öykülerinde, kendisini neyi beklediğini bilmeyen şaşırmaya müsait bir okuru tercih etmez Sait Faik. Sadece bu sebeple değil elbette fakat okurunun imgelemini güçlendirmek için öykülerinin başında sıklıkla öykünün mekanını açıklar. Öyle ki, okurlar öykünün İstanbul’da mı, Ada’da mı yoksa Adapazarı’nda mı geçtiğini kolayca anlar. Örneğin, Semaver kitabının ilk

Taşkent, Özbekistan, Sovyetler Birliği, 1954. Fotoğraf: Henri Cartier-Bresson, Magnum Photos.

“İnsan toplumsal savaşımın içinde kendini özgürleştirebilir”

Yakın zamanda kaybettiğimiz Afşar Timuçin’le 17 yıl önce “Felsefeye Giriş” başlığıyla yaptığımız (ve o yıllarda çeşitli nedenlerle yarım kalan) söyleşi dizisini, Timuçin’in ölümünün ardından vesaire’de yeniden yayınlamaya başlamıştık. Amacımızı da, “felsefeye meraklı genç okurların –gerçekte kıymeti hiç bilinmemiş– bu değerli düşünür ve sanatçının dünyasına girmesi, onu tanımasına

“Makinede yaşamak”

“Makinede yaşamak”

Günümüzde teknoloji bir aksesuar değil, modern yaşamın bir koşuludur. Düşüncelerimizi şekillendirir, ilişkilerimize aracılık eder ve gerçeklik algımızı yeniden yapılandırır. Artık teknolojinin kullanıcılarından ibaret değiliz, dijital dürtülerin sonsuz akıntısına kapılmış haldeyiz. Önümüzdeki soru da teknolojinin geleceği şekillendirip şekillendirmeyeceği değil, organik ile yapay arasındaki sınırları silip silmeyeceğidir. Estetik boyutu teknolojinin en güçlü