Bundan sonrası bizde

Yeni bir yılın eşiğindeyiz, takvimde bir yaprak daha devriliyor. Herkes birbirine aşağı yukarı aynı şeyleri söyleyecek yakında: Mutlu seneler. Sosyal medyada parıltılı temenniler, ışıklı fotoğraflar, belki havai fişekli kutlamalar… Ama perdeyi biraz araladığımızda, o görüntülerin ardında kalan hayat o kadar da parlak değil. Hele yaşadığımız ülkede şu sıralarda hiç değil.

Geçen yıl boyunca neler yaşadık? Dersim’de maden sahası kurmak isteyen şirkete direnen köylüler kazandı. Gezi davası hâlâ sürerken, bir sabah gözaltına alınan tiyatrocular örgüt üyeliğiyle yargılandı. Boğaziçi direnişi beşinci yılına girerken, öğrenciler hâlâ rektörlük önünde adalet istiyor. İkizköy hâlâ "madene verecek köyümüz yok" demeyi, mücadele etmeyi sürdürüyor ama zeytinliklerin kıyımı devam ediyor. Bağımsız Maden-İş’in zaferle sonuçlanan açlık grevine ses olanlar, "madenciler kazanacak" diyenler yalnız bırakıldı. "MESEM'de çocuklar ölüyor" diyen gençler halen tutuklu. Bunlar olan bitenlerin yalnızca bir kısmı.

Kimler susturuldu? Hangi sesler aramızdan çekildi? Hangi umutlar askıya alındı, hangi düşler ertelendi? Herkesin kendi hikayesi var ama hepimizin ortak bir hissi var: Yorulduk. Kırıldık. Kimi zaman sustuk. Ama hâlâ buradayız. 2025 yılı boyunca nice konser yasaklandı, nice oyun sahnelenemedi, nice söz susturuldu. Üniversitelerde öğrenciler susturuldu, grevler bastırıldı, yasaklandı, sesini yükseltenler yalnızlaştırıldı. Ama tüm bunların ortasında bir şey daha oldu: Her şeye rağmen insanlar konuştu. Yine de şarkılar söylendi. Yine de sokaklarda yürüyenler oldu. Çünkü bazı şeyler, yasaklarla, baskılarla durdurulamaz. Dayanışma, hafıza, umut gibi.

Yeni yıl dediğimiz şey, kendimize yeni hedefler koymaktan ibaret değil. Aynı zamanda geride kalanlara bakmak, olan biteni anlamak, unutmamak, unutturmamak anlamına geliyor. Yılın sonu, hem hatırlama hem de hatırlatma zamanıdır. Hatırlamak da bu topraklarda en fazla ihtiyaç duyduğumuz eylemlerden biridir.

Yeni yıl kararları genelde bireysel olur: Daha az sigara içmek, daha fazla spor yapmak, daha düzenli bir hayat yaşamak... Peki, ya kolektif kararlarımız? Bu yıl birlikte ne yapacağız? Kime omuz vereceğiz? Hangi sessizliğe son vereceğiz? Hangi mücadeleyi büyüteceğiz? Yeni yıl, işte bu sorularla anlam kazanır. Yoksa sadece takvimleri değiştiririz, hayatımızı değil.

Mesela “Bella Ciao” hâlâ söyleniyorsa bu ülkede, belki hâlâ umut var demektir. Bu sadece geçmiş bir isyanın şarkısı değil, bugünün ve yarının çağrısıdır. Gençler, kadınlar, emekçiler, öğrenciler, sanatçılar… Herkesin sesi aynı ezgide buluşabiliyorsa, bu karanlık zamanlarda bile bir ışık yanabilir demektir.

Yeni yıl coşkusu, elbette güzel şey. Ama sadece yüzeyde kalan bir eğlenceye dönüşürse, hakikati örtmeye yarar. Oysa biz artık hakikatin üstünün örtülmesini istemiyoruz. Gerçeğe bakmak, onu değiştirmek, ona daha fazla ses olmak istiyoruz. Yeni yıl kartpostallarında değil, yan yana durduğumuz anlarda bulacağız o umudu.

2026’ya girerken, geçmişin yükünü değil, mirasını taşıyalım. Kırıldığımız yerden yeniden güçlenelim. Ve bu yılı sadece kendimiz için değil yanımızdakiler, çocuklarımız, bu ülkenin geleceği için başka türlü yaşayalım. Çünkü değişim yukarıdan gelmeyecek. Aşağıdan, bizden gelecek. Sözümüzden, yan yana gelişimizden, inatla kurduğumuz hayallerden. Yeni yıl kutlu olsun mu? Bence şöyle diyelim: Hâlâ yaşıyoruz, varız, buradayız. Bundan sonrası bizde.