Latest

İhtiyaç listeleri, sevdiklerine ulaşmaya çalışan insanlar, kayıp ilanları, teyit edilecek telefonlar, çadır ve ilaç talepleri, kliniklerini açan doktorlar, oyuncak toplayan öğretmenler... Dayanışma, depremin altıncı gününde felakete uğrayanları yaşatmak için seferberliğini sürdürüyor. “Önce yaraları saralım, sonra hesap sorulacak” dua okur gibi tekrar edilirken, bu düşüncelerin altında bir soru filizleniyor: “Nasıl olacak?

Nerdeyse çeyrek asır önce, televizyonlarda ve gazetelerde Gölcük depremi konuşuluyordu. Bugün hükümetin arkasına dizilenler, o günlerde “devlet nerede?” diye soruyordu. Bu yazı, iki olayın koşullarını kıyaslamak için yazılmıyor. Bugün kıyasların değil, sürekliliğin görünürleştiği bir gerçekle yüz yüzeyiz: Yağmanın sürekliliği. Binalardan çalınan demirden insanlardan çalınan kedere kadar her yerde soygun var.

Kâbusu yaşıyorduk, kıyamete uyandık. Sayılar, bilirkişiler, uzmanlar, haberciler, siyasetçiler ekranda akmaya devam ediyor. Benzeri bir yalnızlık, çaresizlik, terk edilmişlik az görülmüştür. Gerçekler, zaten bildiklerimiz, hiç bu kadar acı ve görünür olmamıştı. Herkesin bildiği gerçekler bunlar, yıkılan binaların enkazından görünüyor. Bu depremde ihmal var. Plansızlık, yetersizlik, geç kalmışlık var. En çok