Sign in Subscribe

ELEŞTİRİ

İstanbullu Gelin’den İMÇ’ye: Hafızayı kazımak

İstanbullu Gelin’den İMÇ’ye: Hafızayı kazımak

Ece Balekoğlu’nun “Neden sürekli eski dizileri izleyip duruyoruz?” başlıklı yazısı, izleme alışkanlığımızı yalnızca bireysel nostaljiyle açıklamıyor, bu tekrarın aynı zamanda toplumsal bir ihtiyaç olduğunu da vurguluyordu. Sonunu bildiğimiz, karakterlerine aşina olduğumuz diziler aracılığıyla ülkenin içinde bulunduğu ekonomik, siyasi ve toplumsal belirsizliklerin yarattığı yorgunluk karşısında kısa bir soluklanma imkânı bulduğumuzu

Utanmazlığın yeni çağı

Utanmazlığın yeni çağı

Özel benliğin kamusal alanda sergilenmesi, çoktandır yalnızca tolere edilen değil talep edilen bir şey haline geldi. Bir zamanlar karanlıkta, günah çıkarma kabininde, psikanalistin divanında veya günlüğün sayfalarında fısıldananlar artık algoritmalar tarafından sosyal medya akışlarının parlak ışığına çıkarılmaya teşvik ediliyor. İtiraf karanlıktan, manastırdan ve klinikten çıkıp sonsuza dek kaydırılabilecek içeriklerin arasına

Sonsuza dek Godard

Sonsuza dek Godard

Bir yönetmen öldüğünde asıl boşluk artık çekilmeyecek filmlerin yerinde açılır. Üç yıl önce, Jean-Luc Godard’ın kendi iradesiyle perdeden çekilmesi, sinemaya dair düşünme biçimimizin çok büyük bir parçasını kaybettiğimiz anlamına geliyordu. Onun filmleri, sinemanın cilalı yüzeyini yaran göktaşları gibiydi: Her seferinde başka bir krater açar, kimi seyirciyi oracıkta mürit kılar,

Herkes içerik üreticisi oldu

Herkes içerik üreticisi oldu

Birkaç hafta önce Wembley Stadyumu’nda Lana Del Rey konserini izlemeye gittiğimde, yanımda oturan bir kadın dikkatimi çekti. Ne zaman ona baksam telefonuyla bir şeyler çektiğini gördüm, elbette alışılmadık bir durum değildi bu. Çoğu izleyici telefonunu çıkarmış, elinde tutuyordu. Konserde “ânı yaşayamadım” diye biraz tedirgin olsam da ben de birkaç

Yanlış bilincin estetiği: “Ofiste bir günüm” videoları

Yanlış bilincin estetiği: “Ofiste bir günüm” videoları

Masanın üzerinde kahve fincanı, malum markalı su termosu, özenle düzenlenmiş bir laptop köşesi, şirket logosu görünen bir not defteri ya da camdan yansıyan şehir manzarası… Bunların hepsi, hayatımızı işgal eden sıradan bir mesai gününden daha fazlasını anlatıyor. Yalnızca taze demlenmiş kahve kokusunu değil aynı zamanda yeni çalışma rejiminin ideolojik nüvelerini

"Spotify Halk Cumhuriyeti"

"Spotify Halk Cumhuriyeti"

Bir enkazı izlemenin en keyifli yanlarından biri onu hiç izi kalmayacak şekilde tamamen ortadan kaldırmanın hayalini kurmak. Ortadan kaldırmayı hayal etmenin en keyifli olduğu enkaz da geç dönem kapitalizm ve onun mevcut üretim ilişkileri. Sıfırdan yaratılan bir komünal, eşitlikçi, ilerici bir toplumu hayal etmenin akıl sağlığına katkısı da cabası. Enkazı

Barselona, 2024. Fotoğraf: Josep Lago, AFP.

Turistlere güler yüz borçlu muyuz?

Hakikaten de bir masala açılan kapıydı burası. Uzak bir dünyadan, meçhul bir hayalden, müthiş bir masal gibi mücevherler vardı burada.[i] Sonda -tekrar- söyleyeceğimi başta söyleyeyim, bu yazı kimsenin bir çift güzel sözünü, bir tebessümünü hedefe koymak amacıyla yazılmadı. Muradım, bir ödev gibi, yazının devamında tanımlamaya çalışacağım bazı toplumların diğer