2023’ün en iyi albümleri

vesaire yazarları, 2023’te yayımlanmış en iyi albümleri seçti. Yıl sonunda peyda olan çoğu liste gibi bu listenin de öznel seçimlerin mecburi bir sonucu olduğunu hatırlatmak boynumuzun borcu. Buyursunlar.

Romantik, Motive
“Ulan vesaire, gittin Spotify’la aynı seçkiyi mi yaptın?” laflarınızı bir rafa kaldırın ve listelerin yeni sahiplerinin sesine biraz olsun kulak verin. Genç kuşağın öne çıkan isimlerinden Motive, Romantik albümüyle “Swim” ve “Exorcist” parçalarında adeta “cayır cayır” rap yapıyor, “Damla”da bir diğer genç yetenek Selin Geçit ile güçlerini birleştirerek 90’lara göz kırpıyor, “Randevu ve “Romantik”te söz yazarlığı hünerlerini kanıtlıyor. Bu üçüncü albümünde adeta “hamdım, piştim, yandım” diyor. Yanına ekürileri Jefe ve Pango’yu da alarak Türkçe Rap sahnesinde sarsılmaz bir yer edinmeye yemin ediyor. Albümün kısa süre ardından Volkswagen Arena’daki Eclipse konser şovunun gördüğü ilgi ve övgüye bakarsak, başarıyor da. Bu albüme bir altkültür güzellemesi yapmak pek mümkün olmasa da, yıllardır tartışılan “global seviyeye” epey yaklaştığını söylesek abartmış olmayız diye düşünüyorum. “Exorcist” parçasının albümle aynı gün yayımlanan, Melih Kundakçıoğlu yönetmenliğindeki klibine de mutlaka göz atmanızı öneririm. –Ece Balekoğlu

Defansif Dizayn, Büyük Ev Ablukada
Büyük Ev Ablukada’nın Defansif Dizayn’dan önceki son albümü Fırtınayt bizim jenerasyonu resmen çıldırtmıştı. Araya 6 yıl gibi hatırı sayılır bir zaman girince yeni albüme dair beklentiler de kuruntular da yüksekti. Büyük Ev Ablukada bana bu albümde de pek sevdiğimiz “mutsuz disko” tarzını tam anlamıyla oturtmuş, üstüne bir de cila atmış hissettirdi. Bu anlamıyla tam bir olgunluk dönemi eseri demek mümkün. Rap’ten epey keyif aldığını bildiğimiz Canavar’ın (Bartu Küçükçağlayan) sözleri hızlı kafiyelerle (bazen kafiyesizliklerle) çıkarma sevdası özellikle “Oh Be!” ve “@defne.kalbim96” şarkılarıyla beraber bu albümde biraz daha öne çıkmış. vesaire’nin altın çocuğu Can Koçak’la sohbet ederken, albümün Ezhel’in Müptezhel’de kullandığı stilden etkilendiğini düşündüğünü söylemiş, kanıt olarak da bu Bantmag röportajını vermişti. Ben kendisine katıldım, takdir sizin. Son olarak, “Yangın Akvaryum”un Korhan Futacı’lı versiyonunu dinlemeden geçmeyin derim. –Ece Balekoğlu

[mailerlite_form form_id=11]

Blues Deluxe Vol. 2, Joe Bonamassa
2003 yılında, henüz genç ve kendini ispat etme hevesiyle doluyken çıkardığı Blues Deluxe albümüyle adını efsaneler arasına yazdıran Joe Bonamassa, albümün 20. yılında Blues Deluxe 2 albümünü yayınladı. Türün sevenleri için daha albüm yayımlamadan bile yılın en heyecan verici olayıydı. Sonuç da kimseyi hayal kırıklığına uğratmadı. Joe Bonamassa, köklerine dönerken artık daha olgun, daha becerikli, daha hakim ama hâlâ ilk günkü kadar tutkulu. –Melike Özbay

I Inside the Old Year Dying, PJ Harvey
En iyiler listesi yapmanın en güzel yanı, kişinin kendi çağdaşlarını, güncellikleri içinde takip ettiğini hatırlaması oluyor. Buradayım, yaşıyorum, bugünün bir parçasıyım. Bunu ister sevdiğiniz bir sanatçının yeni albümünü dinlerken kendi deneyimlerinizle hissedin, isterseniz dinlediğiniz sanatçının yeni bir yüzünü neden gösterdiğini düşünürken fark edin. En güzeli ise, ikisi üst üste denk düşünce oluyor. İşte PJ Harvey’in yeni albümü bu yüzden bu listede. Bu kadar üretken ve popüler birinin hâlâ kendinde yeni yüzler bulduğunu görmek, üstelik belki olgunluğuyla bu yüzün artık daha sakin, daha kişisel, daha gizemli olduğunu dinlemek ne keyif. Bu albümünde tarif etmesi güç bir atmosfer yakalıyor. Belki bugüne kadar kalabalık metropollerin, otobüs yolculuklarının, sıkış tepiş metro duraklarının duygusunu bağırarak, isyan ederek, talep ederek müziğe çeviriyorsa, bu albümünde bir durakta inip, bir çalılığa, ağaçlar arasına dalmış gibi. Aynı ormanda kaybolmak ne keyif. –Melike Özbay

Zz-Sides, Tom Rosenthal
Onu 4 yaşındaki kızının yazdığı "Dinosaurs in Love” ya da Luis Suarez’e içten bir çağrıda bulunduğu “Hey Luis Don't Bite Me” ile tanıyor olabilirsiniz. Tom Rosenthal için “güldürürken düşündüren” gibi klişe tabirler kullanmak istemem, ama kahkaha attırırken birden bir yerlerinizden bıçaklanmış gibi hissettirmek konusunda eline su dökebilecek pek kimse yok. Yılın sonuna doğru çıkardığı Zz-Sides albümünde ise hafif, dinginleştirici ve samimi gibi sıfatlarla nitelendirilebilecek şarkılara yakın zamanda teşhisi konulan otoimmün hastalığının ardından yazdığı, Rosenthal’e kendi deyimiyle “o eşiği atlatan” şarkılar eşlik ediyor. Yalnızca müziği dinlerseniz, albümün adının vadettiği uykuya hızlıca dalabilirsiniz. Ancak sözlere dikkat edersiniz, sürükleneceğiniz ince hüznün bu uykuya müsaade etmemesi çok olası. Mutlaka dinleyin: “Worry Not There Are Galaxies You Haven't Heard Of”, “My Body.” –Can Koçak

Galaksi Rapsodi, Glasxs
2020 yıl sonu listemin en tepesindeki "Kör Bir Oda"nın ardından 2023 de benim için Glasxs’in “Otters” ve “Melankoli” gibi kurduğu her ortaklıkla farklı bir türe dalabildiğini, vokal, şarkı yazarı, yapımcı gibi farklı kimliklerini gösterebildiğini hatırlatan bir yıl oldu. Bu yıl bununla yetinseydi de ondan ve müziğinden razı olurduk. Ama elbette buraya konu olmasının sebebi bu değil. Nitekim Glasxs, Galaksi Rapsodi adlı cover albümüyle “Seni Kimler Aldı”, “Kimse Bilmez” ve “İhtimallerin Heyecanına Üzülüyorum” gibi geçmiş örneklerden de bildiğimiz bir gerçeği, farklı türlerin modern ve eski klasiklerini kendi tarzına ne kadar rahat çekebildiğini bir kez daha gösterdi. Üstelik Guitar Hero oynarken vokalde yüzde 100 yapabildiğini gördüğüm ilk ve tek insan olarak, yalnızca bu sesi dinlemek isteyen bizlere özel her şarkının akapella versiyonunu da paylaştı. En sevdiğiniz pizzanızı alın, arkaya korku filminizi açın, Glasxs’in galaksisine buyurun. Mutlaka dinleyin: “Yıldızların Altında”, “Sarı Gelin - Acapella.” –Can Koçak

[mailerlite_form form_id=10]

Live 1978-1992, Dire Straits
Yıl sonu gelip de renkli “Spotify Wrapped” listeleri dijital ekranlara uçuşmaya başladığında, bazı yakın arkadaşlarım kendi listeme Dire Straits ekleyebilmek için türlü numaralar yaptığımı söyler. Daha yakın arkadaşlarım ise Dire Straits’i mutfakta, çalışma odasında, salonda, yolda, arabada, otobüste, metroda, kısacası her yerde her zaman dinlediğimi bilir. Velhasıl, benim için 2023’ün en büyük sürprizlerinden biri 64 şarkının canlı kaydından oluşan bu 7,5 saatlik harikulade albüm oldu. Dire Straits, 1980’lerin en büyük İngiliz rock gruplarından olmasına rağmen değerinin bilindiği hâlâ söylenemez. Aldıkları sayısız Grammy ve Brit ödülüne rağmen bu gerçek değişmiyor, belki de öyle kalması gerekiyor. Dire Straits söz konusu olduğunda aklınıza yalnızca “Sultans of Swing” geliyorsa, bu albümü dinlemenizde fayda var. –Cüneyt Bender

Mezzanine, Massive Attack
Yılın asıl hilesini şimdi ve burada, herkesin gözü önünde yapıyorum: 1998’de yayımlanan, bu yıl 25. yılını kutlayan bu olağanüstü albümü hatırlatmadan geçemiyorum. 2023’te Mezzanine’i baştan sona kaç defa dinlediğimi hatırlamakta zorlanıyorum. Bu da yaşımı ele vermediyse, seçtiğim albümlere yeniden bakmak yeterli olabilir. Robert “3D” Del Naja, Grant “Daddy G” Marshall ve Andrew “Mushroom” Vowles üçlüsünün son ortaklığı olan Mezzanine, 1998’de yayımlandığında neredeyse “devrim” niteliğindeydi, trip-hop akımı ve sampling kültürü için bir dönüm noktasına işaret ediyordu. Bugün değerinden herhangi bir şey kaybettiği söylenemez. “Angel” ve “Teardrop” gibi klasiklerin bugüne kadar sayısız yapımda soundtrack olarak kullanıldığını unutun, albümü baştan sona dinleyin, her şeye rağmen bu iki şarkının bile hâlâ bütünüyle tüketilemediğini hatırlayın. –Cüneyt Bender

Mornings and Afternoons, Erlend Øye-La Comitiva
Müziğin insanı ışınlama gücüne bayılıyorum. Bir anda farklı bir yerde, farklı bir zamandasınız. Bu ışınlama meselesini en iyi yapan isimlerden biri, indie müzik diyince ilk akla gelen Kings of Convenience ikilisinden Erlend Øye bence. Øye, yaklaşık on yıl kadar önce kurduğu La Comitiva ile solo çalışmalarına yönelmişti. Norveç’ten yükselen bu ses bizi yine Akdeniz sahillerine ışınlıyor. Erlend Øye’nin La Comitiva ile ürettiği, içinizi ısıtma garantili parçaları sahil, deniz, güneş ve yaz kokuyor. Belki de bu sebeple olacak, bu yılın Ağustos ayında çıkan son EP’leri Mornings and Afternoons, doğru zamanda kulaklarımıza çalınıyor. La Comitiva, tek şarkıyla Akdeniz’e, bahara ve güneşe ışınlanmak isteyenleri bekliyor. Ankara kışında Kaş sahillerine ışınlanmak isteyen herkese özel ve içten bir tavsiye. –Dilara İlbuğa Yıldırım

Fatih, Mabel Matiz
Mabel Matiz’in “Çiçeklerimi yolarak baharımı engelleyemezsiniz,” sözüyle bize umut vermeye çalışırken bir yandan da müziğiyle hepimizi acıdan mahvettiği beşinci albümü bu yılın merakla beklenen albümlerinden biriydi. Her şeyin hızla tüketildiği bu çağda albüm yapmak, her şarkıda içimize dokunacak bir söz ve müziği yaratmak her geçen gün zorlaşırken Mabel Matiz beklentilere layıkıyla karşılık veriyor. Ülkemizdeki son 50 yıllık pop müziği mirası üzerinde yükselen, bu çok sesli, çok kültürlü, çok kimlikli, başkaldıran albüm öyle hızla tüketilmeyecek gibi duruyor. Bu yılı bitirirken biraz kederlenelim diyen herkesi albümün açılış şarkısı “Aşkım Gülüm” dinlemeye davet ediyorum. Müzikal çeşitlilik ve kırılmalar kadar duygusal çeşitlilik ve kırılmaları da içinde barındıran bu 25 şarkılık albüm, başkaldıran o geçmiş dönem pop müziğini özleyenlere de bir kapı aralıyor. –Dilara İlbuğa Yıldırım

Atlas-Yerdeniz, Tuğçe Şenoğul
Sonsuz Çilek Tarlaları programı sayesinde haberdar olduğum, Tuğçe Şenoğul’un Atlas-Yerdeniz adlı EP’si isim seçiminden şarkı sözlerine kadar bütünlük içinde. Hissettirdikleri ve çağrıştırdıklarıyla coğrafyamızdaki birçok insanın ruh halini yansıtıyor: Kaybolmak, yola çıkmak, veda etmek-edememek… Bir yol aramayı, zorunlulukları, pusulasızlığı ya da bir pusula varsa kişinin içinde bir yerlerde olduğunu hatırlatan bir albüm. –Seçkin Serpil